monika and mary and the boy and..

ποτέ δεν διάβαζα φανατικά κάποιο ελληνικό μουσικό περιοδικό, (ούτε και ξένο γιατί προτιμούσα να πάρω 3 πακέτα τσιγάρα) ειδικά από τότε που ανακαλύψαμε το ιντερνέτ. κανα χρόνο τώρα έχει πέσει στην αντιληψή μου η κυκλοφορία ενός περιοδικού, που έχει και το μονοπώλειο, αφού κανένα άλλο δεν ασχολείται με τέτοιου είδους θέματα, το Sonik.

η αλήθεια είναι πως το αγόρασα κανά δύο φορές, ενώ μερικές άλλες το δανείστηκα για να δω τι λέει. η σύντομη εκδοχή για το πως μου φάνηκε είναι, για να το αγοράζεις φανατικά πρέπει να έχεις πολύ κακό γούστο (όταν έχει θεοποιήσει κάποιους σαν τον devendra) αν όχι πρόβλημα, ή να βαριέσαι πραγματικά πολύ εκείνες τις ώρες. και λέω την σύντομη γιατί δεν είναι το sonik αυτό κάθε αυτό, ούτε καν το “άγιο” avopolis που θέλω να μιλήσω.

την κυριακή διάβασα στην καθημερινή για το νέο αστέρι, τη μόνικα, πρωτοσέλιδο στις “τέχνες και γράμματα”. αναρωτήθηκα τότε, που την ξέρω, που την ξέρω. τελικά θυμήθηκα, ήταν εκείνος ο αρθρογράφος, πρώην μάνατζερ των raining pleasure στο sonik που αντί να έχει τύψεις για την μπάντα που μας έφερε στο προσκήνιο μου είχε πιπιλήσει το μυαλό με τα νέα αστέρια της παγκόσμιας βιομηχανίας, τη monika, τη mary και το αγόρι που είχαν την ατυχία να γεννηθούν στην ελλάδα. παρατήρησα πως τον τελευταίο καιρό όπου κι αν κοιτάξω διαβάζω γι αυτούς και άλλους της ίδιας συνωμοταξίας. πραγματικά μιλάμε για πολύ σπρώξιμο που ξεκίνησε απ’ το συγκεκριμένο περιοδικό, συνεχίστηκε από blogs του χώρου, δωρεάν εφημερίδες κτλ.

δεν με προβληματίζει αν είναι καλοί ή όχι, μάλιστα τα κομμάτια της μόνικας μου άρεσαν αρκετά, σε αντίθεση με αυτά των mary and the boy, αλλά σε καμία περίπτωση σχόλια όπως αυτά που γράφονται δεν μπορεί ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα (“μουσικοχορευτικό αστέρι σαν την μόνικα έιχε να φανεί απ’ την χρυσή εποχή της πλάτωνος“) απ όποιον και να γράφονται, απλά μου φαίνεται πολύ επιτηδευμένο το όλο σπρώξιμο και μάλιστα χωρίς καμία δουλειά τους να τους ξέρει ήδη όλη η ελλάδα. δηλαδή τι είναι αυτό που κάνει το αστέρι και το ξεχωρίζει απ’ τις άλλες μπάντες πριν ακόμη βγάλει δίσκο? και γι αυτό ακριβώς δεν αναφέρομαι στους abbie gale οι οποίοι αν και τους θεωρώ την πιο βαρετή μπάντα που έβγαλε ποτέ αυτή η χώρα, μπορούν εύκολα να κριθούν απ’ τον καθένα.

και αναρωτιέμαι, πότε ονόματα όπως monika και mary and the boy έγιναν πρωτοκλασσάτα για την ανεξάρτητη (??) μουσική σκηνή της χώρας, γιατί ξαφνικά η πλάτωνος και ο χατζιδάκις έγιναν σημεία αναφοράς για όλους και ποιες οι διαφορές αυτής της κριτικής απ’ αυτή του μεσημεριανού κους κους? υπομονή όλοι μέχρι να τελειώσει την εξεταστική της η μόνικα λοιπόν..